ಪ್ರಾಚೀನ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಪ್ರಚಲಿತದಲ್ಲಿದ್ದ ಸಂಗೀತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಇತಿಹಾಸವು ವೇದಗಳವರೆಗೆ ತಲುಪುತ್ತದೆ. ಹೊಸ ರೀತಿಯ ಸಂಗೀತ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯ ಅನ್ವೇಷಣೆಯಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನ ಪ್ರತಿಭೆ ಎಷ್ಟೊಂದು ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಏರಬಹುದು ಎಂಬುದನ್ನು ಭಾರತೀಯ ಸಂಗೀತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಅದರ ಮನರಂಜನಾ ಮೌಲ್ಯದ ಹೊರತಾಗಿ, ಮಾನವಕುಲವನ್ನು ಉದಾತ್ತ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಏರಿಸುವ ಗುಣಮಟ್ಟಕ್ಕಾಗಿ ಸಂಗೀತವನ್ನು ಪಾಲಿಸಲಾಯಿತು ಮತ್ತು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಲಾಯಿತು, ಇದು ಆತ್ಮವು ಶಾಶ್ವತ ಆನಂದವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಅನುವು ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ಪರಿಪೂರ್ಣ ಸ್ವರ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮತ್ತು ಭಾರತೀಯ ಸಂಗೀತದ ವ್ಯಾಪಕವಾದ ರಾಗ ಮತ್ತು ತಾಳ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳು ಇದನ್ನು ಪ್ರಪಂಚದ ಯಾವುದೇ ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ಸಂಗೀತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಸಂಗೀತದ ಬಗ್ಗೆ ನಮಗಿರುವ ಆರಂಭಿಕ ಗ್ರಂಥವೆಂದರೆ ಭರತನ ನಾಟ್ಯ ಶಾಸ್ತ್ರ. ಭರತನ ನಂತರದ ಸಂಗೀತದ ಕುರಿತಾದ ಇತರ ಗ್ರಂಥಗಳಾದ ಮಾತಂಗನ ಬೃಹದ್ದೇಶಿ, ಶಾರಂಗದೇವನ ಸಂಗೀತ ರತ್ನಾಕರ, ಹರಿಪಾಲನ ಸಂಗೀತ ಸುಧಾಕರ, ರಾಮಮಾತ್ಯನ ಸ್ವರಮೇಳಕಲಾನಿಧಿ ಇತ್ಯಾದಿಗಳು ಸಂಗೀತದ ವಿವಿಧ ಅಂಶಗಳು ಮತ್ತು ವಿಭಿನ್ನ ಅವಧಿಗಳಲ್ಲಿ ಅದರ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾಹಿತಿಯ ಸಂಗ್ರಹವನ್ನು ನಮಗೆ ಒದಗಿಸುತ್ತವೆ.

ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದ ಪ್ರಾಚೀನ ತಮಿಳರು ಸಹ ಅದರ ಸೋಲ್ಫಾ ವಿಧಾನಗಳು, ಸಾಮರಸ್ಯ ಮತ್ತು ಅಸಂಗತ ಸ್ವರಗಳು, ಮಾಪಕಗಳು ಮತ್ತು ವಿಧಾನಗಳು ಇತ್ಯಾದಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ವಿಕಸಿತವಾದ ಸಂಗೀತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಡಿಸಿದ್ದರು. ಹಾಡು ಮತ್ತು ನೃತ್ಯದೊಂದಿಗೆ ಹಲವಾರು ವಾದ್ಯಗಳನ್ನು ಸಹ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ೨ ನೇ ಶತಮಾನದ ತಮಿಳು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಶಿಲಪ್ಪಧಿಕಾರಂ ಎಂಬ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯು ಆ ಅವಧಿಯ ಸಂಗೀತದ ಎದ್ದುಕಾಣುವ ವಿವರಣೆಯನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದೆ. ೭ ನೇ ಮತ್ತು ೮ ನೇ ಶತಮಾನಗಳ ಟೋಲ್ಕಪ್ಪಿಯಂ, ಕಲ್ಲಡಂ ಮತ್ತು ಶೈವ ಮತ್ತು ವೈಷ್ಣವ ಸಂತರ ಕೊಡುಗೆಗಳು ಸಂಗೀತ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಲು ಸಂಪನ್ಮೂಲ ಸಾಮಗ್ರಿಯಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತವೆ.

ಭಾರತೀಯ ಸಂಗೀತದ ವಿಕಾಸದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಂದೂಸ್ತಾನಿ ಮತ್ತು ಕರ್ನಾಟಕ ಸಂಗೀತ ಎಂಬ ಎರಡು ವಿಭಿನ್ನ ಉಪವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳು ಹೊರಹೊಮ್ಮಿದವು. ೧೪ ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಹರಿಪಾಲ ಅವರ “ಸಂಗೀತ ಸುಧಾಕರ” ದಲ್ಲಿ, ಕರ್ನಾಟಕ ಮತ್ತು ಹಿಂದೂಸ್ತಾನಿ ಎಂಬ ಪದಗಳು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಕಂಡುಬರುತ್ತವೆ. ಎರಡು ವಿಭಿನ್ನ ಶೈಲಿಗಳಾದ ಹಿಂದೂಸ್ತಾನಿ ಮತ್ತು ಕರ್ನಾಟಕವು ಮುಸ್ಲಿಮರ ಆಗಮನದ ನಂತರ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ದೆಹಲಿಯ ಮೊಘಲ್ ಚಕ್ರವರ್ತಿಗಳ ಆಳ್ವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಜನಪ್ರಿಯವಾಯಿತು. ಎರಡೂ ಸಂಗೀತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳು ಒಂದೇ ಮೂಲ ಮೂಲದಿಂದ ತಮ್ಮ ಪೋಷಣೆಯನ್ನು ಪಡೆದವು. ಭಾರತದ ಉತ್ತರ ಭಾಗದ ಭಾರತೀಯ ಸಂಗೀತವು ದೆಹಲಿಯ ಮೊಘಲ್ ಆಡಳಿತಗಾರರ ಆಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಪರ್ಷಿಯನ್ ಮತ್ತು ಅರೇಬಿಕ್ ಸಂಗೀತಗಾರರ ಸಂಗೀತದ ಕೆಲವು ವೈಶಿಷ್ಟ÷್ಯಗಳನ್ನು ಸಂಯೋಜಿಸಿಕೊಂಡರೆ, ದಕ್ಷಿಣದ ಸಂಗೀತವು ತನ್ನದೇ ಆದ ಮೂಲ ಮಾರ್ಗಗಳಲ್ಲಿ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಹೊಂದುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ಆದರೆ ಉತ್ತರ ಮತ್ತು ದಕ್ಷಿಣದ ಎರಡೂ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳ ಮೂಲಭೂತ ಅಂಶಗಳು ಒಂದೇ ಆಗಿವೆ.

ಇಂದು ತಿಳಿದಿರುವಂತೆ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತೀಯ ಸಂಗೀತವು ಮಧ್ಯಯುಗದಲ್ಲಿ ಯಾದವರು ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ ರಾಜಧಾನಿ ದೇವಗಿರಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವರ್ಧಮಾನಕ್ಕೆ ಬಂದಿತು ಮತ್ತು ಮುಸ್ಲಿಮರು ನಗರದ ಮೇಲೆ ಆಕ್ರಮಣ ಮಾಡಿ ಲೂಟಿ ಮಾಡಿದ ನಂತರ, ನಗರದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಾಂಸ್ಕöÈತಿಕ ಜೀವನವು ಕೃಷ್ಣದೇವರಾಯನ ಆಳ್ವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ವಿಜಯನಗರದ ಕರ್ನಾಟಕ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆಯಿತು ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ನಂತರ, ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದ ಸಂಗೀತವು ಕರ್ನಾಟಕ ಸಂಗೀತ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿತು.

೧೪೮೪ ರಲ್ಲಿ ಪುರಂದರದಾಸರ ಆಗಮನವು ಕರ್ನಾಟಕ ಸಂಗೀತದ ಬೆಳವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಮುಖ್ಯವಾದ ಮೈಲಿಗಲ್ಲು. ಅವರು ಕಲೆಯಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಸಂಪೂರ್ಣ ವ್ಯವಸ್ಥಿತೀಕರಣ ಮತ್ತು ಪರಿಷ್ಕರಣೆಯನ್ನು ಮಾಡಿದರು ಎಂದರೆ, ಇಂದಿನವರೆಗೂ ಅದು ಹಾಗೆಯೇ ಉಳಿದಿದೆ. ಅವರನ್ನು “ಕರ್ಣಾಟಕ ಸಂಗೀತ ಪಿತಾಮಹ” ಎಂದು ನ್ಯಾಯಯುತವಾಗಿ ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅವರು ಕೇವಲ ಸಂಯೋಜಕರಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅತ್ಯುನ್ನತ ದರ್ಜೆಯ ಲಕ್ಷಣಕಾರರು. ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತೀಯ ಸಂಗೀತ ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ನಾವು ಈಗ ಹೊಂದಿರುವಂತೆ, ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅವರ ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ನೀಡಿದ ಕೊಡುಗೆಯಾಗಿದೆ. ಅವರು ಸಂಗೀತ ಬೋಧನೆಗೆ ಮೂಲ ಮಾಪಕವಾಗಿ ಮಲವಗೌಳ ಮಾಪಕವನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಿದರು. ಸಂಗೀತದ ಆರಂಭಿಕರಿಗಾಗಿ ಪಾಠಗಳ ಸರಣಿಯ ಭಾಗವಾಗಿ ಅವರು ಶ್ರೇಣೀಕೃತ ವ್ಯಾಯಾಮಗಳನ್ನು ಸಹ ರೂಪಿಸಿದರು. ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಇಂದಿಗೂ ಸಂಗೀತ ಬೋಧನೆಯಲ್ಲಿ ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿದೆ. ಪುರಂದರದಾಸರು ರಚಿಸಿದ ಸ್ವರಾವಲಿಗಳು, ಜನತಾ ವರಿಸೆಗಳು, ಸುಲಾದಿ ಸಪ್ತ ತಾಳ ಅಲಂಕಾರಗಳು ಮತ್ತು ಗೀತಂಗಳು ಕಲೆಯಲ್ಲಿ ಪಾಂಡಿತ್ಯಕ್ಕೆ ಆಧಾರವಾಗಿವೆ. ಸಂಯೋಜನೆಯ ಪ್ರಕಾರಗಳಲ್ಲಿ, ಅವರು ಹಲವಾರು ಲಕ್ಷ÷್ಯಗೀತೆಗಳು ಮತ್ತು ಲಕ್ಷಣಗೀತೆಗಳು, ತಾನ ವರ್ಣಗಳು, ತಿಲ್ಲಾನಗಳು, ಸುಳಾದಿಗಳು, ಉಗಾಭೋಗಗಳು, ವೃತ್ತ ನಾಮಗಳು ಮತ್ತು ಕೀರ್ತನೆಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಕೀರ್ತನೆಗಳನ್ನು ಜನಪ್ರಿಯವಾಗಿ ದಾಸರ ಪದಗಳು ಅಥವಾ ದೇವರನಾಮಗಳು ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ.

೧೭ನೇ ಶತಮಾನಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಡುವ ಕರ್ನಾಟಕ ಸಂಗೀತದ ಇತಿಹಾಸವು ೭೨ ಮೇಳಕರ್ತಗಳ ಯುಗಪ್ರವರ್ತಕ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಕಂಡಿತು, ಇದನ್ನು ವೆಂಕಟಮಖಿ ಪರಿಚಯಿಸಿದರು ಮತ್ತು ೧೬೨೦ ಕ್ರಿ.ಶ.ದಲ್ಲಿ ಅವರ ಸ್ಮಾರಕ ಕೃತಿ ಚತುರ್ದಂಡಿ ಪ್ರಕಾಶಕದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಲಾಯಿತು. ಮೇಳಕರ್ತ ಯೋಜನೆಯು ಅತ್ಯಂತ ಸಮಗ್ರ ಮತ್ತು ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಸೂತ್ರವಾಗಿದ್ದು, ಇದು ಪ್ರಪಂಚದ ವಿವಿಧ ಭಾಗಗಳ ಪ್ರಾಚೀನ ಮತ್ತು ಆಧುನಿಕ ಸಂಗೀತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಳಸಲಾದ ಎಲ್ಲಾ ವಿಧಾನಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದೆ. ಈ ಯೋಜನೆಯು ರಾಗ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಹೊಸ ದೃಷ್ಟಿಕೋನಗಳನ್ನು ತೆರೆಯಿತು ಮತ್ತು ತ್ಯಾಗರಾಜರಂತಹ ನಂತರದ ಸಂಯೋಜಕರು ಅದನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವ ಮೂಲಕ ಅನೇಕ ಸುಂದರವಾದ ರಾಗಗಳನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿದರು.

ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ಸಂಗೀತ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ, ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ಸಂಗೀತ ಸಂಯೋಜನೆಗಳಿಂದ ಕಲೆಯನ್ನು ಶ್ರೀಮಂತಗೊಳಿಸಿದ ಪ್ರತಿಭಾನ್ವಿತ ಮತ್ತು ಸಮೃದ್ಧ ಸಂಯೋಜಕರ ಪರಂಪರೆ ಇತ್ತು. ಪುರಂದರದಾಸರ ನಂತರ, ತಳ್ಳಪಾಕಂ ಅನ್ನಮಾಚಾರ್ಯ ನಾರಾಯಣ ತೀರ್ಥ, ಭದ್ರ-ಚಲಂ ರಾಮದಾಸ ಮತ್ತು ಕ್ಷೇತ್ರಂಜ ಅವರು ಸಂಗೀತ ಸಂಯೋಜನೆಗಳ ಸಂಪತ್ತಿಗೆ ಕೊಡುಗೆಗಳನ್ನು ನೀಡಿದರು.

ಕ್ರಿ.ಶ. ೧೭೫೦ ರಿಂದ ೧೮೫೦ ರ ನಡುವೆ ತಿರುವರೂರಿನಲ್ಲಿ ಸಂಗೀತ ತ್ರಿಮೂರ್ತಿಗಳಾದ ತ್ಯಾಗರಾಜ, ಮುತ್ತುಸ್ವಾಮಿ ದೀಕ್ಷಿತರ್ ಮತ್ತು ಶ್ಯಾಮ ಶಾಸ್ತ್ರಿ ಅವರ ಜನನವು ಕರ್ನಾಟಕ ಸಂಗೀತದಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಯಾತ್ಮಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಯುಗಕ್ಕೆ ನಾಂದಿ ಹಾಡಿತು. ತ್ರಿಮೂರ್ತಿಗಳು ತಮ್ಮಲ್ಲಿ ಸಮಕಾಲೀನರು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ಬೀಥೋವನ್, ಮೊಜಾರ್ಟ್, ವ್ಯಾಗ್ನರ್ ಮತ್ತು ಹೇಡನ್ ಅವರಂತಹ ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯ ಸಂಗೀತದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸಂಯೋಜಕರ ಸಮಕಾಲೀನರು. ಇದು ಪ್ರಪಂಚದಾದ್ಯಂತ ಸಂಗೀತದ ‘ಸುವರ್ಣಯುಗ’ವಾಗಿತ್ತು. ಈ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಕರ್ನಾಟಕ ಸಂಗೀತವು ಕಲಾತ್ಮಕ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯ ಪರಾಕಾಷ್ಠೆಯನ್ನು ತಲುಪಿತು.

ತ್ರಿಮೂರ್ತಿಗಳ ನಂತರದ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಕರ್ನಾಟಕ ಸಂಗೀತದ ಕೀರ್ತಿ ಪತಾಕೆಯನ್ನು ಉತ್ತುಂಗಕ್ಕೇರಿಸಿದ್ದ ಸಂಗೀತ ಸಂಯೋಜಕರ ಸಮೂಹವೇ ಇತ್ತು. ವೀಣಾ ಕುಪ್ಪಯ್ಯರ್, ಪಟ್ನಂ ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯ ಅಯ್ಯರ್, ರಾಮನಾಡ್ ಶ್ರೀನಿವಾಸ ಅಯ್ಯಂಗಾರ್, ಮೈಸೂರು ಸದಾಶಿವ ರಾವ್, ಮೈಸೂರು ವಾಸುದೇವತಾರ್ ಮತ್ತು ಪಾಪನಾಸಂ ಶಿವನ್ ಇಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಬಹುದಾದ ಕೆಲವೇ ಹೆಸರುಗಳು.

೧೯೦೪ ರಲ್ಲಿ ಸುಬ್ಬರಾಮ ದೀಕ್ಷಿತರ್ ಬರೆದ ಸಂಗೀತ ಸಂಪ್ರದಾಯ ಪ್ರದರ್ಶಿನಿ, ಹಿಂದಿನ ಶತಮಾನಗಳ ಸಂಗೀತ, ಸಂಗೀತಗಾರರು ಮತ್ತು ಸಂಯೋಜಕರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾಹಿತಿ ನೀಡುವ ಒಂದು ಪ್ರಾಧಿಕಾರವಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತದೆ.ದಕ್ಷಿಣದ ಅನೇಕ ಸಂಗೀತಗಾರರು ಮತ್ತು ಸಂಯೋಜಕರು ಹಿಂದೂಸ್ತಾನಿ ಸಂಗೀತ ಪದ್ಧತಿಯೊಂದಿಗೆ ನಿಕಟ ಪರಿಚಯ ಹೊಂದಿದ್ದರು ಮತ್ತು ಅನುಮತಿಸಿದಲ್ಲೆಲ್ಲಾ, ತಮ್ಮ ಸಂಯೋಜನೆಗಳಿಗಾಗಿ ಹಿಂದೂಸ್ತಾನಿ ರಾಗಗಳನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡರು. ಯಮನ್ ಕಲ್ಯಾಣ್, ಹಮೀರ್ ಕಲ್ಯಾಣ್, ಮಲ್ಕೌಂಸ, ಬೃಂದಾವಣಿ ಸಾರಂಗ್, ಜೈಜೈವಂತಿ, ಇತ್ಯಾದಿ ರಾಗಗಳನ್ನು ಸಂಗೀತ ತ್ರಿಮೂರ್ತಿಗಳು ತಮ್ಮ ಸಂಯೋಜನೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡರು. ರಾಗ ಕಫಿ, ಕನದ, ಖಮಾಜ್, ಪರಜ್, ಪೂರ್ವಿ, ಭೈರವ, ಇತ್ಯಾದಿಗಳು ಹಿಂದೂಸ್ತಾನಿ ಸಂಗೀತ ಪದ್ಧತಿಯಲ್ಲಿನ ಅವುಗಳ ಪ್ರತಿರೂಪಗಳಿಗೆ ಬಹಳ ಹತ್ತಿರದ ಹೋಲಿಕೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿವೆ.

ನಿಬಾಧ ಮತ್ತು ಅನಿಬಾಧ ಸಂಗೀತಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ಸಂಗೀತ ಪ್ರಕಾರಗಳಿವೆ, ಅಂದರೆ, ಕಲ್ಪಿತ ಸಂಗೀತ ಮತ್ತು ಮನೋಧರ್ಮ ಸಂಗೀತ ಅಥವಾ ಸುಧಾರಿತ ಸಂಗೀತ. ಈ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಕಾರಗಳನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಪವಿತ್ರ ಸಂಗೀತ, ಕಲಾ ಸಂಗೀತ, ಇತ್ಯಾದಿ ಎಂದು ವಿಭಿನ್ನ ತಲೆಗಳ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ವರ್ಗೀಕರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಈ ತಲೆಗಳ ಅಡಿಯಲ್ಲಿರುವ ಹಲವಾರು ಪ್ರಕಾರಗಳು ತಮ್ಮದೇ ಆದ ವಿಶಿಷ್ಟ ಗುಣಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿವೆ. ಪ್ರಬಂಧಗಳು ಮುಂತಾದ ಪ್ರಾಚೀನ ಸಂಗೀತ ಪ್ರಕಾರಗಳು ಕ್ರಮೇಣ ಇಂದಿನ ಸಂಗೀತದಲ್ಲಿ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿರುವ ವಿಭಿನ್ನ ಸಂಗೀತ ಪ್ರಕಾರಗಳಿಗೆ ಸ್ಥಳಾಂತರಗೊಂಡವು, ಆದರೂ ಪ್ರಾಚೀನ ಪ್ರಬಂಧಗಳ ಮೂಲ ಅಂಶಗಳು ಇನ್ನೂ ಆಧುನಿಕ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿವೆ. ಗೀತಂ, ಸುಲಾಡಿ, ಎಸ್.ಎಸ್.ವರಜತಿ, ಜತಿಸ್ವರಂ, ವರ್ಣಂ,ಕೀರ್ತನಂ, ಕೃತಿ, ಪಾಡಾ, ಜವಾಲಿ ಅಥವಾ ಜಾವಳಿ, ತಿಲ್ಲಾನಾ, ಪಲ್ಲವಿ, ತನಮ್ ಈ ಸಂಗೀತ ಪ್ರಕಾರಗಳು ಭಾರತೀಯ ಸಂಗೀತ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ತನ್ನದೇ ಆದ ವಿಶಿಷ್ಟ ಕೊಡುಗೆ ನೀಡಿದೆ.

ಕರ್ನಾಟಕದ ವಾಗ್ಗೇಯ ಪರಂಪರೆ

ತಮಿಳುನಾಡಿನ ಹಲವು ವಾಗ್ಗೇಯಕಾರರು ನಮಗೆ ಗೊತ್ತು. ಆದರೆ, ಅದೇ ತಲೆಮಾರಿನ ನಮ್ಮ ನಾಡಿನ ಎಷ್ಟೋ ವಾಗ್ಗೇಯಕಾರರ ಹೆಸರೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅವರ ರಚನೆಗಳ ಪರಿಚಯವೂ ಇಲ್ಲ. ಈ ಬಗ್ಗೆ ಬೆಳಕು ಚೆಲ್ಲುವ ವಿಶೇಷ ಲೇಖನವನ್ನು ಕೆ¯ವು ಮೂಲಗಳಿಂದ ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಕರ್ನಾಟಕ ಸಂಗೀತ ಪ್ರಕಾರವು ಭಾರತೀಯ ಸಂಗೀತ ಎಂಬ ಪ್ರಾಚೀನ ಪರಂಪರೆಯಿಂದ ಬೇರ್ಪಡೆಯಾಗಿ ಸ್ವತಂತ್ರ ರೂಪ ಪಡೆದುಕೊಂಡು ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಗೆ ಬಂದದ್ದು ವಿಜಯನಗರ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ. ಪರ್ಷಿಯನ್ ಹಾಗೂ ಮೊಘಲರ ಆಕ್ರಮಣದ ನಂತರ ಅವರ ಸಂಗೀತದ ಪ್ರಭಾವ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಉತ್ತರಾದಿ ಅಥವಾ ಹಿಂದೂಸ್ಥಾನಿ ಸಂಗೀತ ಪ್ರಕಾರವಾಗಿ ಹೇಗೆ ಬೆಳೆಯಿತೋ, ಅಂತೆಯೇ ದಕ್ಷಿಣದಲ್ಲಿ ಆ ಅಖಂಡ ಭಾರತೀಯ ಸಂಗೀತವು ಕರ್ನಾಟಕ ಸಂಗೀತವಾಗಿ ಪುರಂದರದಾಸರ ಕಾಲದಿಂದ ಈಚೆಗೆ ಒಂದು ಸ್ವರೂಪ ಪಡೆದುಕೊಂಡಿರಬೇಕು. ಶಾಸ್ತ್ರಗ್ರಂಥಗಳಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಹಿಂದಿನಿಂದಲೂ `ಕರ್ನಾಟಕ ಸಂಗೀತ’ ಎಂಬ ಪದಬಳಕೆಯಿದ್ದರೂ ಅದು ಅಭ್ಯಾಸ-ರೂಢಿಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಉಪಯೋಗಕ್ಕೆ ಪ್ರಾಯಶಃ ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿಯೇ ಬಂದಿರಬೇಕು.

ಆಗ ಈ ಸಂಗೀತವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿದವರಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖರಾದ ಪುರಂದರದಾಸರು `ಕರ್ನಾಟಕ ಸಂಗೀತ ಪಿತಾಮಹ’ ಎಂದೇ ಹೆಸರಾದರು. ಅವರು ಲಕ್ಷಾಂತರ ರಚನೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದರೆಂದೂ, ನಮ್ಮ ಸಂಗೀತದ ಕಲಿಕಾ ಪಾಠ, ಸೂಳಾದಿ ಸಪ್ತ ತಾಳಗಳ ಬಳಕೆಯ ರಚನೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದರೆಂದೂ ತಿಳಿದಿದೆ. ಅವರ ವಾಗ್ಗೇಯತ್ವದಲ್ಲಿ ಮೂಡಿದ ನಾಲ್ಕುಮುಕ್ಕಾಲು ಲಕ್ಷ ರಚನೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಏಳುನೂರು ರಚನೆಗಳಷ್ಟು ಮಾತ್ರ ದೊರಕಿವೆ. ಮಿಕ್ಕವು ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ನಾಶವಾಗಿವೆ.

ಈ ಪ್ರಕಾರದಲ್ಲಿ ಇಂದಿಗೂ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿರುವ ಅಣ್ಣಮಾಚಾರ್ಯರ ರಚನೆಗಳು, ನಾರಾಯಣ ತೀರ್ಥರ ತರಂಗಗಳು, ಭದ್ರಾಚಲ ರಾಮದಾಸರ ಹಾಡುಗಳು, ದಾಸಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಕನಕದಾಸರಾದಿಯಾಗಿ ಎಷ್ಟೋ ರಚನೆಗಳು ಕೇವಲ ಕರ್ಣಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದು, ಇಂತಹ ಇನ್ನೂ ಎಷ್ಟೋ ರಚನೆಗಳು ಲಭ್ಯವಿಲ್ಲದಾಗಿವೆ. ಆಗಿನ ರಾಜಾಶ್ರಯಗಳಲ್ಲಿದ್ದ ಸಂಗೀತಗಾರರ, ಬೇರೆ ಬೇರೆ ವಾಗ್ಗೇಯಕಾರರಲ್ಲಿ ಮೂಡಿರುವ ಕೃತಿಗಳೂ ಅಷ್ಟೇ. ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ ಇಂತಹ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಇಂದಿನಂತೆ ಬರೆದು ಸಂರಕ್ಷಿಸಿಲ್ಲ. ಇದು ದೂಷಣೆಯಲ್ಲ, ಆಗತಾನೇ ಟಿಸಿಲೊಡೆದು ಮೂಡುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರಕಾರದ ಮಜಲುಗಳು ಜನಕ್ಕೆ ತಲುಪಲೇ ಒಂದೆರಡು ತಲೆಮಾರುಗಳು ಹಿಡಿದಿರಬಹುದು. ಸುಮಾರು ೧೮ನೆಯ ಶತಮಾನದ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಬರೆದಿಡುವ ಸಂಪ್ರದಾಯ ಹುಟ್ಟಿದ್ದು ಎನ್ನಬಹುದು.

ವಾಗ್ಗೇಯ ರಚನೆಗಳನ್ನು ಬರೆದಿಡುವ ಅಭ್ಯಾಸವು ಕರ್ನಾಟಕ ಸಂಗೀತ ಪರಂಪರೆ ಹೆಮ್ಮರವಾಗಿ ಬೆಳೆಯಲು ಅನುವು ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿತು. ಲಕ್ಷ÷್ಯ-ಲಕ್ಷಣಗಳು, ಶಾಸ್ತ್ರಗ್ರಂಥಗಳನ್ನಾಧರಿಸಿ, ಆ ಅಂಶಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಒಳಗೊಂಡಂತೆ ಮಾಡಿದ ರಚನೆಗಳು ಜನಕ್ಕೆ ಹಾಡಲು ಆಸರೆಯಾದರೆ, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದ್ದ ರಾಗಭಾವ ಹಾಗೂ ಶಾಸ್ತ್ರಾಧಾರಿತ ವಿಷಯಗಳು ಸಂಗೀತಶಾಸ್ತ್ರ ಜ್ಞಾನದ ಹಾಗೂ ಮನೋಧರ್ಮ ಸಂಗೀತದ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಪುಷ್ಟಿ ನೀಡಿದವು. ಹಾಗಾಗಿ ಕಲ್ಪಿತ ಸಂಗೀತವು ಕಲ್ಪನಾಸಂಗೀತ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬೆಳೆಯಲು ಸಹಕಾರಿಯಾಗಿದ್ದರಲ್ಲಿ ಅನುಮಾನವಿಲ್ಲ. ಸಂಗೀತ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯ ಸ್ಪಷ್ಟ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಾರದಿದ್ದರೂ ಶಾಸ್ತ್ರ ಹಾಗೂ ಪ್ರಯೋಗ ಎರಡರ ಜ್ಞಾನವೂ ಅರಿವಿಗೆ ಬರುವಂತಹ, ಜೊತೆಗೆ ದೇವತಾಸ್ತುತಿಯೂ ಆಗುವಂತಹ ರಚನೆಗಳೇ ಈ ಕರ್ನಾಟಕ ಸಂಗೀತ ಪ್ರಕಾರದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕಾಣುವುದು. ಪುರಂದರದಾಸರು, ಕನಕದಾಸರು ಇವರೇ ಮೊದಲಾಗಿ ಮಾಡಿರುವ ರಚನೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಹಿತ್ಯವು ದೇವತಾಸ್ತುತಿಯಷ್ಟೇ ಆಗಿರದೆ ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಸಮಾಜ ಸುಧಾರಣೆ, ಕ್ಷೇತ್ರದರ್ಶನ, ನೀತಿಪಾಠ, ಪುರಾಣಕಥನ, ಹೀಗೆ ಹತ್ತು ಹಲವಾರು ವಿಷಯಗಳ ಸುತ್ತ ಇರುವುದನ್ನು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ವಾಗ್ಗೇಯತ್ವವು ವಾಕ್ (ಸಾಹಿತ್ಯ) ಮತ್ತು ಗೇಯ (ಸಂಗೀತ) ಎಂಬ ಎರಡು ಬೃಹತ್ ವಿಷಯಗಳ ಸಮ್ಮಿಲನದ ಅಸಾಮಾನ್ಯ ಕಲೆ. ಹಾಗಾಗಿ ವಾಗ್ಗೇಯಕಾರರುಗಳಿಗೆ ಕರ್ನಾಟಕ ಸಂಗೀತ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷ, ಪೂಜ್ಯ ಸ್ಥಾನಮಾನ.

ಹದಿನೈದು ಹದಿನಾರನೆಯ ಶತಮಾನದ ವಾಗ್ಗೇಯ ರಚನೆಗಳಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೋ ರಚನೆಗಳು ಕೈತಪ್ಪಿ ಹೋಗಿವೆ. ಅದಕ್ಕೂ ಹಿಂದಿನವು ಕೇವಲ ಶಾಸ್ತ್ರ ಅಥವಾ ಪದ್ಯರೂಪದಲ್ಲಿವೆ. ಲಭ್ಯವಿರುವಷ್ಟು ರಚನೆಗಳಲ್ಲಿ ವಾಕ್ ಮತ್ತು ಗೇಯಗಳಲ್ಲಿ ವಾಕ್ ಭಾಗವು ರಚನೆಕಾರರದ್ದೇ ಆಗಿದ್ದರೂ ಗೇಯ ಭಾಗವು ಆ ವಾಗ್ಗೇಯಕಾರರದ್ದು ಹೌದೇ ಅಲ್ಲವೇ ಎಂಬ ಸಂಶಯವಿದೆ. ಸಂಪ್ರದಾಯದಲ್ಲಿ ಬಂದ ಹತ್ತು ಹಲವು ಹಾಡುಗಳಲ್ಲಿ ರಚನೆಕಾರ ಗೇಯವಿದ್ದಿರಬಹುದು. ಆದರೆ, ಹೌದು ಎಂದು ಸ್ಥಾಪಿಸುವ ಯಾವ ಆಧಾರಗಳೂ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಇಂದು ದಾಸರ ರಚನೆಗಳಿಗೆ, ಅಣ್ಣಮಾಚಾರ್ಯರ ರಚನೆಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಯಾರು ಬೇಕಾದರೂ ರಾಗ ಸಂಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ ಹಾಡುವ ರೂಢಿಯಿದೆ. ಅಂದರೆ ಗೇಯತ್ವ ಅಧಿಕಾರ ಗಾಯಕನ ಕೈಯಲ್ಲಿದೆ. ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಗೇಯಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗಲೂ ನಮಗೆ ಆ ಕಾಲದ ಸಂಗೀತದ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಸ್ಥೂಲ ಚಿತ್ರಣ ಸಿಗಬಹುದಷ್ಟೇ ವಿನಾ ಅದರ ಸಂಪೂರ್ಣ ಚಿತ್ರಣ ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ.

ಸುಲಾಡಿ ಅಥವಾ ಸೂಳಾದಿಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿದಾಗ ತಾಳದ ಅಥವಾ ಲಯಜ್ಞಾನದ ಬಿಗಿಸಾಧನೆ ಇದ್ದಿರಬಹುದು ಎಂದು ಅರಿಯಬಹುದು. ಆದರೆ ಸೂಳಾದಿಗಳು ಸಂಗೀತದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಪ್ರಯೋಗದಲ್ಲಿಲ್ಲ; ಭಜನ ಸಂಪ್ರದಾಯದಲ್ಲಿ ಸಂಗೀತಕ್ಕೆ ಮಹತ್ವ ಇಲ್ಲದ ರೀತಿ ಪ್ರಯೋಗದಲ್ಲಿವೆ, ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಪ್ರಾತ್ಯಕ್ಷಿಕೆಗಳಲ್ಲಿವೆ ಅಷ್ಟೇ. ಇನ್ನೂ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಜಯದೇವನ ಗೀತಗೋವಿಂದದಂತಹ ಕಾವ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಸಹ ಸಂಗೀತ ಇತ್ತೇ ಇಲ್ಲವೇ ಎಂಬುದು ತಿಳಿಯದ ಸಮಾಚಾರ. ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞರ ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಗೀತವು ರಚನೆಕಾರರದ್ದೇ ಎಂಬ ಅಭಿಪ್ರಾಯವಿದೆ. ಹಾಗಿದ್ದ ಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಇದು ನಮಗೆ ದೊರೆತಿರುವ ಅತ್ಯಂತ ಹಳೆಯ ವಾಗ್ಗೇಯ ರಚನೆ ಎನ್ನಬಹುದು.

ಮುಂದೆ, ಹದಿನೆಂಟನೆಯ ಶತಮಾನದಷ್ಟರ ಹೊತ್ತಿಗೆ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಬೆಳೆದ ಈ ವಾಗ್ಗೇಯ ಪರಂಪರೆ ಮರಾಠರ ಆಳ್ವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ನವೋದಯ ಪರ್ವ ಕಂಡಿತು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ವಾಗ್ಗೇಯ ತ್ರಿಮೂರ್ತಿಗಳಾದ ತ್ಯಾಗರಾಜರು, ಮುತ್ತುಸ್ವಾಮಿ ದೀಕ್ಷಿತರು, ಶ್ಯಾಮಾಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳ ರಚನೆಗಳು ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಿ, ಈ ಪರ್ವಕ್ಕೆ ನಾಂದಿಯಾದವು. ಇಂದಿನ ಕರ್ನಾಟಕ ಸಂಗೀತ ಪ್ರಕಾರದ ಸ್ವರೂಪ ಬರುವಲ್ಲಿ ಇವುಗಳು ಬಹುಮುಖ್ಯ ಪಾತ್ರ ಹೊಂದಿವೆ. ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕೇರಳದಲ್ಲಿ ಕೂಡಾ ತಿರುವಾಂಕೂರು ಸಂಸ್ಥಾನದ ಸ್ವಾತಿ ತಿರುನಾಳರ, ತಮಿಳುನಾಡಿನಲ್ಲೂ ಹಲವಾರು ವಾಗ್ಗೇಯಕಾರರ, ಆಂಧ್ರದಲ್ಲೂ ಹಲವರ ರಚನೆಗಳು ದೊರೆತಿವೆ. ಸ್ಥೂಲವಾಗಿ ದಕ್ಷಿಣಭಾರತದ ಹಲವಾರು ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ದೊರೆತಿವೆ ಎನ್ನಬಹುದು. ಹಾಗಾಗಿ ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಪ್ರಕಾರವನ್ನು ದಕ್ಷಿಣಾದಿ ಸಂಗೀತ ಎನ್ನುವ ರೂಢಿಯೂ ಇದೆ. ಇವುಗಳ ಸಂಗೀತಭಾಗವೂ ಹೆಚ್ಚಿನಂಶ ವಾಗ್ಗೇಯಕಾರರದ್ದೇ ಆಗಿದೆ. ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಹಲವು ಹೆಸರುವಾಸಿಯಾಗಿವೆ, ಹಲವು ಆಗಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈ ಕಾಲದ ನಂತರ ಬಹುಪಾಲು ವಾಗ್ಗೇಯಕಾರರು ರಚನೆಗಳನ್ನು ಲಿಖಿತ ರೂಪದಲ್ಲೋ ಮುದ್ರಿಸಿಯೋ ಉಳಿಸಿ ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗಳಿಗೆ ತಲುಪಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಹಾಗೆ ಬಂದ ಈ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರೆದು ಅನೇಕರು ರಚನೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಲು ಉಪಕ್ರಮಿಸಿ ಇಂದು ಬಹಳಷ್ಟು ಜನ ರಚನೆಕಾರರು ಇದ್ದಾರೆ. ಅಂಥವರ ರಚನೆಗಳು ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರವಾಗಿಯೂ ಪರಂಪರಾನುಗತವಾದ ಶಾಸ್ತ್ರಬದ್ಧತೆಯುಳ್ಳವಾಗಿಯೂ ಇರುವುದನ್ನು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ.

ಈ ಪರಂಪರೆಯು ರೂಪುಗೊಂಡದ್ದು ವಿಜಯನಗರದಲ್ಲಿ ಎಂಬ ಅಭಿಪ್ರಾಯವಿದ್ದರೂ, ಅದಕ್ಕೆ ಪೋಷಣೆ ಸಿಕ್ಕಿ ಹೆಮ್ಮರವಾಗಿದ್ದು ಕಾವೇರಿ ತೀರದ ಭಾಗಗಳಾದ ಕರ್ನಾಟಕ-ತಮಿಳುನಾಡಿನಲ್ಲಿ. ಅದರಲ್ಲೂ ತಮಿಳುನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಸಂಗೀತ ತ್ರಿಮೂರ್ತಿಗಳ ಶಿಷ್ಯಪರಂಪರೆಗಳು ಆ ವೈಭವವನ್ನು ಇಂದಿಗೂ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಮುಂದುವರೆಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿರುವುದು ವಿದಿತ. ಹಾಗಾಗಿ ಅವರ ಶಿಷ್ಯಪರಂಪರೆಗಳಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಬಂದ ವಾಗ್ಗೇಯ ರಚನೆಗಳೂ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಗೆ ಬಂದಿವೆ. ಆದರೆ ಕರ್ನಾಟಕ- ತೆಲುಗು ಪ್ರಾಂತ್ಯಗಳು ಹಾಗೂ ಕೇರಳದಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರೆದ ಈ ವಾಗ್ಗೇಯ ವೈಭವವು ತಮಿಳುನಾಡಿನವಷ್ಟು ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಗೆ ಬರಲಾಗಿಲ್ಲ. ಪ್ರಾಯಶಃ ತಮಿಳುನಾಡಿನ ಸಂಗೀತಗಾರರು ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಆಯಾ ಗುರುಪರಂಪರೆಗಳ ವಾಗ್ಗೇಯಕಾರರ ರಚನೆಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹಾಡಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಗೆ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ತಂದು, ಮಿಕ್ಕ ಸಂಗೀತಗಾರರನ್ನೂ ಪ್ರಭಾವಿತರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿರುವುದು ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಿದ್ದರೂ ಇರಬಹುದು.

ಬೇರೆ ಪ್ರಾಂತ್ಯಗಳಲ್ಲಿದ್ದ ವಾಗ್ಗೇಯಕಾರರ ಎಷ್ಟೋ ಅಪೂರ್ವ ಕೃತಿಗಳು ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಗೆ ಬಾರದೆ ನೇಪಥ್ಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯುತ್ತಿವೆ. ಕರ್ನಾಟಕದ ಹಲವಾರು ವಾಗ್ಗೇಯಕಾರರ ರಚನೆಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣ ವಾಗ್ಗೇಯ ಶಾಸ್ತ್ರಬದ್ಧವಾಗಿಯೂ ಸುಂದರವಾಗಿಯೂ ಇದ್ದರೂ ಹಾಡದಂತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನಮಗೆ ನಾವೇ ತಂದುಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ. ಇದನ್ನು ನಾವು ಜನಪ್ರಿಯ ಮಾಡುವ ಗೋಜಿಗೆ ಹೋಗದೆ ಈಗಾಗಲೇ ಜನಪ್ರಿಯವಾದವುಗಳನ್ನೇ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ನಮ್ಮ ಎಷ್ಟೋ ವಾಗ್ಗೇಯಕಾರರ ಹೆಸರೂ ತಿಳಿಯದಂತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಂದುಬಿಟ್ಟಿರುವುದು ವಿಷಾದನೀಯ. ಅದೇ ತಲೆಮಾರಿನ ತಮಿಳುನಾಡಿನ ವಾಗ್ಗೇಯಕಾರರು ಗೊತ್ತು, ನಮ್ಮವರದ್ದು ಇಲ್ಲ.

ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ವಾಗ್ಗೇಯ ರಚನೆಗಳನ್ನು ಹೆಕ್ಕಿ ತೆಗೆದು, ಅವುಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ಸಂಗೀತಗಾರರ ಮೂಲಕ ಪ್ರಚಾರಕ್ಕೆ ತರಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಆದ್ಯ ಕರ್ತವ್ಯ. ನಾವೇ ಇದನ್ನು ಮಾಡದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಇನ್ಯಾರೂ ಇದನ್ನು ಮಾಡದೆ ಕಡೆಗೆ ಮತ್ತೆ ನಾವು ಹದಿನಾರನೇ ಶತಮಾನದಂತೆ ರಚನೆಗಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಬಸವೇಶ್ವರನಗರದಲ್ಲಿರುವ ಸಂಗೀತ ಸಂಸ್ಥೆ ನಿಮಿತ್ತ, `ಕರ್ಣಾಟ ವಾಗ್ಗೇಯ ಮಂಜರಿ’ ಎಂಬ ವಿಶೇಷ ಆನ್ಲೆೈನ್ ಸರಣಿ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿ ಯಶಸ್ಸು ಕಂಡಿದೆ. ಈ ಸರಣಿಯನ್ನು ಶ್ರೀರಾಮ್ ಶಾಸ್ತ್ರಿ ಅವರುಸಮರ್ಥವಾಗಿ ನಿರ್ದೇಶಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಮೊದಲ ಕಂತನ್ನು ವೆಂಕಟನಾರಾಯಣ ಉಡುಪ ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು ಎಂಬ ವಾಗ್ಗೇಯಕಾರರ ರಚನೆಗಳನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ. ಕಲಾಂಬಿಕಾ ಸಹೋದರಿಯರೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧರಾಗಿರುವ ವಿದುಷಿಯರಾದ ಅಂಬಿಕಾದತ್ ಹಾಗೂ ಕಲಾಧರಿ ಭವಾನಿಯವರು ಉಡುಪರ ಶಿಷ್ಯಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿದ್ದು, ವಾಗ್ಗೇಯಕಾರರ ನೇರ ಶಿಷ್ಯ, ಹಿರಿಯ ಸಂಗೀತಗಾರ ಡಾ.ಸಿ.ಎ. ಗುರುದತ್ ಅವರ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ. ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದ, ಅನೇಕ ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿರುವ ಸಂಗೀತಗಾರರು ಇದರಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿ ನಮ್ಮ ಕರ್ನಾಟಕ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಸಂಗೀತವನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಪ್ರವರ್ಧಮಾನಕ್ಕೆ ತಂದಿದ್ದಾರೆ.

ಕರ್ನಾಟಕ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಸಂಗೀತದ ಮೇರು ಕಲಾವಿದ ಆರ್.ಕೆ.ಪದ್ಮನಾಭ, ಮೇರು ಗಾಯಕಿ ವಿದುಷಿ ಪದ್ಮಾಮೂರ್ತಿ, ಈ ಪ್ರಕಾರದ ಸಂಗೀತದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಹೆಸರು ಮಾಡಿರುವ ರಂಜನಿ ಮತ್ತು ಗಾಯತ್ರಿ ಸಹೋದರಿಯರು, ಅನನ್ಯ ಸಾಧಕಿ ಅವಸರಾಲ ಕನ್ಯಾಕುಮಾರಿ ಮಾದಲಾದವರು ಈ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಮಹತ್ವದ ಕೊಡುಗೆ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ. ಹೊಸ ತಲೆಮಾರಿನ ಅನೇಕ ಪ್ರತಿಭಾವಂತರು ಕೂದ ಕರ್ನಾಟಕ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಸಂಗೀತವನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಶ್ರೀಮಂತಗೊಳಿಸಿದ್ದಾರೆ.

(ಕೃಪೆ : ವಿವಿಧ ಮೂಲಗಳಿಂದ)